Να οράς τους οφίτες τα πρωινά,
τον ατέρμονο σπασμό του φιδογυρίσματος να ασπάζεσαι
στου μεγάλου δρόμου τις στροφές.
Σαν φιλοσοφείς τον σπαραγμό της σάρκας,
τον καρπό των δακρύων,
το άλγος.
Ως αμνός υπό αμφίεση δράκοντα,
σε πύργο προύχοντα,
να οδεύεις δίχως νόστο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου