Της γνώσης η ευταξία

Της γνώσης η ευταξία προσάναμμα

στη Γερμανία των παππούδων μας

υποδαυλισμός στην αγωνία των δασκάλων μας

οι θύρες μας προ των βαρβάρων και ο θεριστής

χλομός θεριζει.

Η ευτυχία δεν προφέρεται, ούτε γραφετε με το 

ύψιλον να φιγουράρει σαν διχάλα

τρέχα τώρα που μπορείς…

 κρεμαλα η ευτυχια σου μικρο πουλακι,

κολύμπα μέσα στο μελάνι,

 ο κονδυλοφόρος σου έγινε θάλαμος αερίων.

τρομάζει την ανάσα, γκρεμίζει όλη την κάψα

και το ψυγειο ανοιγει, μεσα ομως μην μπενεις

Στο βάθος κήπος ζουν θεριά.

αριθμημένες σελίδες μοιάζουν

και η ευφορία μια εκκλησία δίχως κεριά

μες στις κασέλες που άδειες μοιάζουν

λέξεις λουφάζουν, μάτια θολώνουν

εικόνες σβήνουν στη δημοσιά.

μάτια δακρύζουν, ρητά χαρίζουν τη λησμονιά

ξέχνα εμένα, ξέχνα τα όλα

λησμονημένη αρματωσιά

Καποιας πορειας θυμιση φερνει 

Μα έχεις βουλιάξει για τα καλά

στήνεις σαν μέρες λευκές τις νύχτες

με κάποιο επίρρημα για συντροφιά

πάμε μια βόλτα μαζί στην πόλη

και η γνώση θα έρθει εκεί ξανά

εκεί που οι έγνοιες μοιάζουν ταμπέλες

Με κάποιο νόημα συμβολικό

Μας κατευθύνουν σε δρόμους άδειους

στολές μας ντύνουν και απορώ

πώς και η πόλη ξυπνάει μονάχη

και ο ήλιος φεύγει πριν τον δω

Πώς οι σελίδες ζωή μας δίνουν

πώς αποφεύγω να αφουγκραστώ

Τις πρώτες νότες μιας γκρι ρυτίδας

τώρα με κάνει να ανησυχώ.