Η σφαγή του θέρους

Στα στασίδια εμπρός

αίμα ποταμός

και ποιος το φανταζόταν πως

το καλοκαίρι θα τέλειωνε τόσο νωρίς

πενθούν οι συγγενείς

δεν φταίω όμως εγώ

για του τσακαλιού την γέννα

και ας έχω σώας τα φρένα

δεν φτάνουν οι ευχές 

για νέες εποχές

και όσο και αν το θες

δεν φτάνει το να κλαίς

μπρος στου νεκρού την πόρτα

με τα φουσάτα του εχθρού

και τις αναθυμιάσεις

πως να σταθείς να αγιάσεις

στην εκκλησια εμπρός

το ρίγος και ο οδυρμός

μπρος στου νεκρού την πόρτα

ανάψετε τα φώτα