Αλχημική συνδρομή

Τις σκέψεις σε τετράγωνα τοποθετώ,

στα σώθηκα Τιτάνα πέτρα έγινα,

πριν καν το οσφριστώ' πως από εδώ και εμπρός

μονόφθαλμος τον κόσμο αυτό θα περπατώ. 

Το μοίρασμα του Χρόνου, 

το δράπανο του Κρόνου

ποιος να μπορεί να το αψηφήσει;

Ποιος το μπορεί, την θύρα να κρατήσει ανοιχτή;

Σαν από λήθαργο ξύπνησε θανατερό,

με θυμικό βαρύ το μερτικό του ζήτησε.

Του δέντρου τα χλωρά κλαδιά

αναριγούν εμπρός στην συμφορά. 

Τις μεταμορφώσεις παρατηρώ 

διάνοιας αμφιλεγόμενης,

που στην τροχιά μου εισήλθε 

σε χρόνο ανυποψίαστο και μακρινό.

Διάττοντας πόθος αστρικός 

να τραφεί αποζητά

από της χαραμάδας το φως

που το άλγος δημιούργησε.

Κάθε περαστική εποχή, 

που το άνοιγμα διευρύνει, 

ο ανάποδος αστέρας αχνοφαίνεται και τρεμοσβήνει

και αναμένει την επόμενη περιφορά.

Τι απαιτείται την μοίρα για να αλλάξεις;

Τον σκοτεινό ήλιο κατάματα να κοιτάξεις

και να αψηφήσεις τον τρόμο και το δέος,

θεού άκαρδου τη θέληση σαν συναντήσεις.

Μα με του χρόνου την τριβή,

με την αλχημική συνδρομή,

δύναται ο μέγιστος να προσαρμοστεί 

σε ένα μικρό δοχείο, σε ένα ελάχιστο σπυρί.

Ζωή μέσα σε κενά τοπία,

σε παρενθέσεις και μεταφορές,

το ελάχιστο θέρος παιανίζουσα,

του ελάχιστου οφέλους ικέτιδα.