Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

Άπιαστη ακτή

Είναι οι φόβοι παλιά παπούτσια
διάτρητα στην παγερή βροχή
μα περπατώ αλαφιασμένος μες τις λάσπες
την δειλία της ματιάς μου αψηφώ και προχωρώ

Με μια υπόσχεση στα αυτιά
και την ανατολή στο νου ριζωμένη
και αν από σάρκα εσύ είσαι καμωμένη
εγώ σε βλέπω λουσμένη στο φως

Απόκρημνα βουνά και όμορφοι πευκώνες
λαμπυρίζουν στο οικείο βλέμμα
πόσο θα ήθελα τα μάτια σου από νερό 
να ήταν φτιαγμένα

εντός τους άγρια να κολυμπήσω
προς την άπιαστη ακτή
να φύγει ο χειμώνας περιμένω
να ξεπαγώσουν όνειρα και σχέδια προσδοκώ

Στην θάλασσα να μπω
ποτέ στην στεριά να μην ξαναβγώ