Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Το ραγισμένο ποτήρι




θα συναντηθούμε ξανά
μια σύμπτωση ευχάριστη

ένα πρωί
όχι σαν τα άλλα

πάνω στην συγκυρία
του τέλους του κόσμου

το νεογνό του χρόνου στολίδι
λάμπει βουβά κάτω από την επιφάνεια της μέρας

ένας μικρός παγερός αέρας αρκεί
 για να ρίξει τα φύλα από το δέντρο

η εγκράτεια του ανθρώπινου βίου
συμπιέζεται σε μια γωνία

συρρικνώνεται στην αιχμή
ενός μικρού σκουριασμένου καρφιού

Δεν είναι η σημασία της ώρας αυτής
που κάνει τους βλαστούς να ξεθαρρεύουν

είναι η νύχτα
 που τυλίγει σαν μελανός μανδύας
την κοινωνική ειρήνη
 σέρνει αδέσποτης σφαίρας νοητή ευθεία

σαν από κιμωλία σχηματίζεται η ύστερη αλήθεια
στον μαυροπίνακα άδειας σχολικής τάξης
δύο αιώνες πριν

κρύβεται στις κορνίζες πορτρέτων
εθνικών ηρώων ξεχασμένων

κάθε πρωί περιστρέφεται
 στην στάχτη εστίας σβηστής

πώς να χωρέσουν
όλες οι προσδοκίες ανεκπλήρωτες

όλοι οι χάρτες από ανείπωτα όνειρα
σε ένα μικρό ραγισμένο ποτήρι;