Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Εννέα βήματα και μια στάση




Έμβολο της μηχανής
του  σύννεφου κατοικία και κόσκινο συνάμα
Στην ακρόπολη ακόμα σε θρηνούν
Μα εσύ θα ανασάνεις μες στο θαύμα

διαβήκαμε την έρημο
με την δίψα δεύτερο ίσκιο
και την τυφλότητα
σαν όρνεο να τρυγάει τη ματιά μας

και στον ωκεανό του ψεύδους
της βυθοσκόπησης η πρώτη μαθητεία
της περιέργειας η αμαρτία
βαραίνει τα μελλούμενα μας

Ζούμε ήσυχα κάτω από το δέρμα
Δεν είναι ψέμα και ας μοιάζει αλήθεια
ώσπου από την κοιλότητα της νύχτας
στο φως νέας μέρας να ξανασαρκωθούμε

Μα η αντανάκλαση σαν φευγαλέα νιότη
Ένα εξαπτέρυγο που στροβιλίζεται αιωνίως
Και ο χορός που συνεπαίρνει τα κορμιά μας
Εννέα βήματα και μια στάση