Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

αφύλαχτες διαβάσεις


 
Στην αγκαλιά της μνημοσύνης αναδεύομαι
Θα χάριζα και δύο ανατολές ακόμα για να σε δω
Θα ξέχναγα και δυο αναπνοές ακόμα
Αρκεί να πλησιάσω εκεί για λίγο
Τίποτα δεν έχει σημασία πια
Ένα μικρό σπίτι με ασβεστωμένους τοίχους
Αποκύημα άγριας νεανικής φαντασίας
Λαμνοκοπεί το όνειρο σε βροχερούς χειμώνες
Και ενδύεται στα πράσινα και τα λευκά
Αιώνιες κατωφέρειες και αφύλαχτες διαβάσεις
Σε μεγάλα υγρά περιστερο-στόματα καταρριχούμασταν
Και ελπίζαμε μόνο το ανώδυνο
Μέσα στην εύθυμη τρέλα της πολιτείας μας
Ο χρόνος στατικός, ο χρόνος δανεικός
Ο χρόνος πιο τρελός και από τα νιάτα μας